Hicbirseyin yerini dolduramadigi bir duygu, hergun buyuyor - buyuyor ve ben gitgide isteklerimden arinip onlara daha cok yaklasiyorum.. Yaklasiyorum ama onlari goremiyorum..
Eskiden birlikte herani doldururduk, uzuldugumuzde ordaydik, sevincimizdede.. Dunyanin en mukemmel anlarindaydik da biz bilmezdik.. Gun dogusunu ve batimini hep yakalar, sessizden bir huzun ve sevinc dolu bir his yasardik.. O kucuk ve harabe evin catisini dolduran seslerimiz bazen aci bazen de umit doluydu, gececegi gunleri beklerdik ama bilmezdik ki bizi ayiracak..
Bir kuru ekmek ve biraz huzur ile gune baslar, sicak sobanin etrafinda o unutulmaz muhabbetlerle uykuya dalardik.. Yirtik olan elbiselerimizle mutlu, gunesin cocuklari gibi tarlada calisiyor olmaktan sikayetlenmezdik.. Bahceden topladiklarimizla karnimizi doyurur, bir yudum cayla demlenirdik..
Bizim hayatimiz buydu, sade ve azlikta cok ani..
Ben bir daha hicbir yerde alamadim o tadi..
Uzaklardayim, sizsiz ..
Yorgun, yipratilmis ve sessiz
Ve hergun gecen gun daha cok ozluyorum sizi
Canim Annem, Babam ve Abilerim
