Engeller

Algi engelliyiz; Ne insanlari, nede kendimizi anlayabiliyoruz
Gorme engelliyiz; Mutlu oldugumuz her anin degerini goremeyip, daha fazlasini isteyerek zaman geciriyoruzda, her kotu olayda hissettiklerimizin acisiyla kotulukten baska birsey goremiyoruz.
Isitme engelliyiz; Insanlar bize birseyler anlatiyor, nasihat veriyor ama dinledigimizi saniyoruz.
Sevgi engelliyiz; Eger sevgimizi belli edersek, insanlar bizi zayif gorurler saniyoruz.
Konusma engelliyiz; Agir cumleleri sarfetmekten hic cekinmezken, guzel cumleler etmeye hep cekiniyoruz.
Zihinsel engelliyiz; Hata yaptigimizda, hep en dogruyu yaptigimi dusunuyoruz..
Saygi engelliyiz; bize ve yaptiklarimiza saygi gosterilmesini beklerken, baskalarininkini ezip geciyoruz.
Cesaret engelliyiz; korkularimizin arkasinda saklanmayi temkin sanip, risk almaktan hep korkuyoruz.

Bir cocugun yaptiklariyla kendi yapabileceklerimizi kiyasladigimizda ne kadar cok engellerimiz oldugunu gormek aci. Biz insanlar dogustan engelliyiz ve buyudukce engellerimiz cogalirken, buyudugumuzu ve olgunlasip anladigimizi saniyoruz ama farkinda olmadan kuculuyoruz. Ve iste bu yuzden biz insanlar icimizdeki cocugu kaybetmek istemiyoruz, bilincsizce bu kaybin derinligini hissediyoruz cunku biz fiziksel degil, ruhsal engeller ediniyoruz ve bunlar gozle gorulmesede, biz yasarken biliyor ve goruyoruz ki bizler engelliyiz icimizdeki cocugun öldüğüne tanik olarak.

Icinizdeki cocugu cok aglatmadan, edineceginiz yeni engellerinize yenik dusmemeniz dilegiyle...