Seraphical

Yabanci Olmak 1 Ulkeye

noreply@blogger.com (Seraphical) — Thu, 22 Oct 2009 20:57:00 +0000

Türk kızları olarak ilk tanıdıklarım, izmir'in kızlardı. son derece batılıydılar. 1930'lu yıllarda karşıyaka'da oturan bir kız, evinden çıkıp mayosuyla evinin önünden denize girebiliyordu. o haliyle manavdan alışveriş yapabiliyordu. kimse de onu rahatsız etmezdi. ben de o çocuk halimle, bütün türkiye böyle zannederdim. cumhuriyeti ilan etmişiz, yeni bir hayat başlamış ve artık kızlar böyle yaşıyorlar!

Kader, ailecek anadolu'ya göç etmemizi gerektirdi. konya'nın ilgın ilçesinde hayatımın ilk şokunu yaşadım! karşıma bambaşka bir türkiye çıktı. orada batılı ve çağdaş kadın yok muydu? vardı, ayşe öğretmen vardı. kız öğretmen okulu'nu bitirmiş ilgın'a tayin edilmiş, başı açık, edebiyat meraklısı 20 yaşında bir hanımdı. bir cumhuriyet kızı! o kızlara çok değer veririm ben, sonradan filmlerini de yaptım. cesurca giderler, inanılmadık yerlerde, inanılmadık işler yaparlar. ama işte çoğunluk, 9 yaşındaki erkek çocuğunu bile sokağın bir ucunda göründüğü zaman örtünen, yüzünü duvara dönen kadınlardan oluşuyordu.

Ilk defa o zaman, bizim hayatımızda vahim bir yanlış olduğunu farkettim! izmir'de başka bir hayat var, marlene dietrich'i taklit ediyorlar; anadolu'da ise başka bir hayat var, küçücük erkek çocuklarından bile namahrem diye kaçıyorlar. bunların ikisi de aynı milletin çocukları! nasıl oluyor?

Aslında bu yanlış cumhuriyet'in değil, meşrutiyet'in hatta tanzimat'ın yanlışı. osmanlı, gün gelmiş, yaşama biçiminin çağdaş olmadığını farketmiş. batılılar'ın zoruyla da tanzimat fermanı'nı ilan etmiş. bana sorarsanız, son derece başarısız bir şey gerçekleşmiş! evet, türkiye'nin kreması diyebileceğimiz tabaka çağdaşlaşmayı batılılara benzemek zannetmiş, onları taklit eder hale gelmiş. ama geri kalan insanlarda hiçbir değişiklik yok! onlar, olduğu gibi eski osmanlı yapısını sürdürmüş.

Böylelikle biz hep iki millet arasında yaşamak durumunda kalıyoruz. bir türlü yekpare olamıyoruz. avrupa'ya gittiğimde ne gördüm? tamam, fransız kadınları sandığım kadar şık ve güzel değildi. fransızlar sandığım kadar ince insanlar da değildi. ama bir başka şey vardı: yekparelik vardı. kötü kahveye gidip oturduğunda hizmet veren kızla, lüks kahvede hizmet veren kız arasında mahiyet açısından fark yoktu. derece itibariyle vardı. benzer giyiniyorlardı. belki biri daha kaliteli, diğeri daha az kaliteli. ama aynı çerçeve içinde. ikisi de çok sesli müzik seviyordu. bizde öyle mi? büyük şehirdeki kız çok sesli müzik seviyor, taşradaki kız türkü seviyor.

O zaman da karşımıza şu soru çıkıyor: 40 sene öncenin ya da günün kızını, ahlaki açıdan değerlendirirken, hangi ahlaka göre değerlendireceğiz? çağdaş ahlaka göre değerlendirsek bir şey çıkmıyor ortaya! dehşet verici yani. çağdaşlaşmayı anlayamıyoruz da ondan! tanzimat, çağdaşlaşmanın batı'yı taklit etmek olduğunu söylemiş bize, hálá onu taklit edip duruyoruz. ingiltere'ye giden ingiliz gibi geliyor, fransa'ya giden de fransız gibi. sonuçta garip bir hal arıyoruz. bir türlü yekpare bir ahlak kuramıyoruz. islami ahlak mı geçerli olacak? yoksa burjuva ahlakı mı? burjuva ahlakı olması lazım çünkü ulusal demokratik bir devrim yapmışız.

iyi de bunun ahlakı nerede? ortada yok. bunun yerine ya fransız ahlakından ya da amerikan ahlakından söz ediyoruz. hiçbirisi bizimki değil! biz ümmet ahlakını terk ettik demişiz. iyi de millet ahlakı da yok ortada. millet ahlakını ulusal olarak oluşturmak lazım. bunun için de ulusal kültür sentezini yapmak lazım. onu da yapmamışız.

edebiyatına bakıyorsun, ingiliz'inden fransız'ından kopya. sinemasına bakıyorsun, keza öyle. türkiye kültür sentezini yapamadığı için sürekli bir başkasının maymunu halinde yaşıyor. oysa bir adam gelmiş, mustafa kemal paşa adı, ‘‘biz, bize benzeriz!’’ demiş, çok açık bir şekilde taklit kapılarını kapatmış. yani mustafa kemal'in yapmaya çalıştığı, tamamen tanzimat'a karşı bir şey. halbuki bizde sanki tanzimat'ın devamı gibi anlatılıyor. hayır! önceki bütün inkilapçılar, batı'ya gitmişlerdir, gazi doğu'ya gitmiştir. neden bunu kimse görmüyor? paris'e değil, samsun'a gitti!

biz hala sömürgeler gibi davranıyoruz. senegal mesela sömürgeyse, orada yetişmiş aydınlar paris'tekiler gibi oluyor. ve kendilerini çağdaş sanıyorlar, halbuki ne oluyorlar? paris'in maymunu oluyorlar! biz sömürge değiliz, bağımsızlık savaşı vermişiz ama kendiğiliğimzden sömürgeymişiz gibi davranıyoruz.

ve bu vahimliği de aşağı yukarı 70, 80 senedir yaşıyoruz. o zaman marlene dietrich'i taklit ediyorlardı, şimdi jeniffer lopez'i! hala bir yekparelik yok. ve biz bu yekpareliği kuramadıkça, türkiye ulusal kültür sentezini gerçekleştiremedikçe, biz bu ikilik içinde kalırız ve bu ikilik içinde ne kızımız rahat edebilir ne de biz...

60'lı yıllarda bir kitap yayınladım: fena halde leman. ortalık iyice birbirine girdi. ‘‘türkler böyle şeyler yapmazlar’’ dediler. o zaman benim anlatmaya çalıştığım şey, ahlak meselelerine doğru bir medotla yaklaşmadığımızdı. ‘‘insanları tercihlerinden dolayı ayıplayıp durmayın, bunların neler yaptığına bakın ve bunları nasıl taşıdıklarına’’. bunun üzerinden 40 sene geçti, istanbul'daki bazı çevrelerde yaşanan şeylerden ben utanıyorum. bunu yazan adamım ben, utanıyorum diyorum! çünkü kötü taşıyorlar.

birdenbire zannettiler ki, aklına ne eserse yaparsın. hayır! sen gene kuralsız ol ama kendi ahlak ölçülerinde! gidiyor soho'yu görüyor, istanbul'da soho'do gibi yaşamaya çalışıyor. soho'nun kuralları ve ingilizlerin şartlarıyla seninkiler aynı değil ki. o zaman sen ne oluyorsun? bir yabancı. ve bir yabancının çektiği bütün sıkıntıları çekmek mecburiyetindesin. başka çaren yok! ''

Attila Ilhan

I Must Not Chase The Boys

noreply@blogger.com (Seraphical) — Fri, 09 Oct 2009 20:45:00 +0000

Play - I must not chase the boys

Won't someone tell me what is happening to me
Why am I so misunderstood
Why can't they see
Now I'm caught between the devil and the angel
That I used to be

They say I'll understand it all in good time
But age ain't nothing but a number in my mind
Going crazy with this push me pull me
Caught between wrong and right

I wanna give in to the woman in me
I wanna be someone they don't want me to be
The moral of the story is I got no choice
I must not chase the boys

I started writing down my deepest secrets
Seven days a week of truth and fantasy
Got the feeling that the way my life is
Got to be prepared for changes

Won't someone tell me what is happening to me
Why am I so misunderstood
Why can't they see?
Now I'm caught between the devil and the angel
That I used to be

I wanna go left but they tell me go right
Don't wanna be the little girl they kissing goodnight
The moral of the story is I got no choice
I must not chase

They can try to make me write a thousand lines
But that won't ever change the way I feel inside
They've got their opinions but I just don't care
Cause that's not what I wanna hear

I must not chase the boys

Play - I Must Not Chase The Boys

Ruzgar

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 06 Oct 2009 17:05:00 +0000

Ruzgar saclarinin arasindan gecerken
Tum hislerininde arasindan gecti
Kirik donuk, param parca anilar bahcesinde
Umit tohumlari ekerken
Hic bilinmedik poyrazlarla hep kaybettiklerini izledi
Bilindik bir hikaye
Bazen renkli bazen siyah-beyaz
Perdeleri bazen yari acik, bazen tamamen kapali
Karanlik mi korkunc, karanlikta olmak mi?
O bir kirgin yuz idi
Aglarken, gulumsedi ve gecti

Story of My Life

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 15 Sep 2009 14:05:00 +0000

Yaşlı kadın, bir antika dükkanından aldığı yüzyıllık fincanı özenle salon vitrinine yerleştirdi. Fincanın biçimi, üzerindeki işlemeler, renkler onun bir sanat eseri olduğunu söylüyordu. Ödediği fiyatı hatırladı; hayır, hiç de pahalıya almamıştı.

Hayranlıkla fincanı seyretmeye devam etti. Derken, birden fincan dile geldi ve kadına şöyle dedi;

“Bana hayranlıkla baktığının farkındayım. Ama bilmelisin ki, ben hep böyle değildim. Yaşadığım sıkıntılar beni bu hale getirdi.

Kadın şimdi hayret içindeydi. Önündeki kahve fincanı konuşuyordu!

Kekeleyerek: “Nasıl? Anlayamadım?” diyebildi yaşlı kadın.

“Demek istiyorum ki, ben bir zamanlar çamurdan ibarettim ve bir sanatkâr geldi. Beni eline aldı, ezdi, dövdü, yoğurdu. Çektiğim sıkıntılara dayanamayıp:

“Yeter! Lütfen dur artık!” diye bağırmak zorunda kaldım.

Ama usta sadece gülümsedi ve; “Daha değil!” diye cevapladı beni.

“Sonra beni alıp bir tahtanın üzerine koydu. Burada döndüm, döndüm, döndüm. Döndükçe başım da döndü. Sonunda yine haykırdım:

“Lütfen beni bu şeyin üzerinden kurtar. Artık dönmek istemiyorum!”

Ama usta bana bakıp gülümsüyordu:

“Henüz değil!”

“Derken beni aldı ve fırına koydu. Kapıyı kapayıp ısıyı arttırdı. Onu şimdi fırının penceresinden görebiliyordum. Fırın gitgide ısınıyordu. Aklımdan şöyle geçiyordu: Beni yakarak öldürecek”

Fırının duvarlarına vurmaya başladım. Bir taraftan da bağırıyordum:

“Usta usta! Lütfen izin ver buradan çıkayım!”

“Pencereden onun yüzünü görebiliyordum. Hala gülümsüyor ve “Daha değil!” diyordu.

“Bir saat kadar sonra, fırını açtı ve beni çıkardı. Şimdi rahat nefes alabiliyordum, fırının yakıcı sıcaklığından kurtulmuştum. Beni masanın üstüne koydu ve biraz boyayla bir fırça getirdi.

“Boyalı fırçayla bana hafif hafif dokunmaya başladı. Fırça her tarafımda geziniyor ve bu arada ben gıdıklanıyordum.

“Lütfen usta! Yapma, gıdıklanıyorum!” dedim. Onun cevabı ise aynıydı: “Henüz değil!”

“Sonra beni nazikçe tutup yine fırına doğru yürümeye başladı. Korkudan ölecektim. “Hayır! Beni yine fırına sokma, lütfeeen!” diye bağırdım.

Fırını açıp beni içeri iteleyip kapağı kapattı. Isıyı bir öncekinin iki katına çıkardı. “Bu sefer beni gerçekten yakıp kavuracak!” diye düşündüm. Pencereden bakıp ona yine yalvardım, ama o yine “Daha değil!” diyordu. Ancak bu defa ustanın yanaklarından bir damla gözyaşının yuvarlandığını gördüm.

“Tam son nefesimi vermek üzere olduğumu düşünüyordum ki, kapak açıldı ve ustanın nazik eli beni çekip dışarı çıkardı. Derin bir nefes aldım, hasret kaldığım serinliğe kavuşmuştum. Beni yüksekçe bir rafa koydu ve usta şöyle dedi:

“Şimdi tam istediğim gibi oldun. Kendine bir bakmak ister misin?”

Ona “Evet” dedim.

Bir ayna getirip önüme koydu. Gördüğüme inanamıyordum. Aynaya tekrar tekrar baktım ve “Bu ben değilim. Ben sadece bir çamur parçasıydım.”

“Evet bu sensin!” dedi usta. Senin acı ve sıkıntı diye gördüğün şeyler sayesinde böyle mükemmel bir fincan haline geldin.

Eğer seni bir çamur parçası iken üzerinde çalışmasaydım, kuruyup gidecektin.

Döner tezgahın üstüne koymasaydım, ufalanıp toz olacaktın.

Sıcak fırına sokmasaydım, çatlayacaktın.

Boyamasaydım, hayatında renk olmayacaktı.

Ama sana asıl güç ve kuvveti veren ikinci fırın oldu.

Şimdi arzu ettiğim her şey var üzerinde.”

Ve ben kahve fincanı, şu sözlerin ağzımdan çıktığını hayretle fark ettim:

“Ustam! Sana güvenmediğim için beni affet!

Bana zarar vereceğini düşündüm.

Beni benden fazla sevip iyilik yapacağını fark edemedim.

Bakışım kısaydı, ama şimdi beni harika bir sanat eseri yaptığını görüyorum.

Benim sıkıntı ve acı diye gördüğüm şeyleri bana verdiğin için teşekkür ederim…

Teşekkür ederim.”

mutlu olmak

noreply@blogger.com (Seraphical) — Wed, 09 Sep 2009 20:05:00 +0000

Beni taniyanlar cok iyi bilir, her acida, huzunde, karmasada ve kendi icimdeki cilgin savaslarda bile herzaman gulumseyen ve kahkalar atmayi basaran bir insan olmayi basarabilmis biri olarak, hayatta en cok ne istiyorum biliyor musunuz ?!! :
Eger birgun sizden once ölürsem, bana veda ederken kahkahalar atmaniz, gulumsemeniz ve beni hatirlayip, serefe diyip ickilerinizi icerken benden sizlere kalan guzel dusunceleri baskalarina da aktarmaniz olacaktir.
Ve ben yukardan sizleri o anda izlerken buyuk bir ihtimalle gulumsuyor olacagim ve olmekten dolayi mutlu..

Ordalar ama ben yokum

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 18 Aug 2009 19:33:00 +0000

Hicbirseyin yerini dolduramadigi bir duygu, hergun buyuyor - buyuyor ve ben gitgide isteklerimden arinip onlara daha cok yaklasiyorum.. Yaklasiyorum ama onlari goremiyorum..
Eskiden birlikte herani doldururduk, uzuldugumuzde ordaydik, sevincimizdede.. Dunyanin en mukemmel anlarindaydik da biz bilmezdik.. Gun dogusunu ve batimini hep yakalar, sessizden bir huzun ve sevinc dolu bir his yasardik.. O kucuk ve harabe evin catisini dolduran seslerimiz bazen aci bazen de umit doluydu, gececegi gunleri beklerdik ama bilmezdik ki bizi ayiracak..
Bir kuru ekmek ve biraz huzur ile gune baslar, sicak sobanin etrafinda o unutulmaz muhabbetlerle uykuya dalardik.. Yirtik olan elbiselerimizle mutlu, gunesin cocuklari gibi tarlada calisiyor olmaktan sikayetlenmezdik.. Bahceden topladiklarimizla karnimizi doyurur, bir yudum cayla demlenirdik..
Bizim hayatimiz buydu, sade ve azlikta cok ani..
Ben bir daha hicbir yerde alamadim o tadi..
Uzaklardayim, sizsiz ..
Yorgun, yipratilmis ve sessiz
Ve hergun gecen gun daha cok ozluyorum sizi
Canim Annem, Babam ve Abilerim

Sır

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sun, 28 Jun 2009 14:33:00 +0000

Bebekken isteklerim icin aglamaz,
Dunyanin en degerli guzelligini gormek icin annemin gozlerine bakardim..
Sessizligimdeki dusuncelerimi kendime gizlerken
Tarlalarda oynamakla ozgurlugu hissederdim..
Buyudukce isteklerimi susturamazken,
Guzellik kavramim degisiverdi
Sessizligimin yerini asilik alirken
Havasiz odalarda oyunlara oyuncak olmaya basladim
Kokumu kaybettim
Tadim yok artik
Kazandiklarim benim kaybolusum
O bir sirdi
Ben aranizda yok oldum..

Yansimalar

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sun, 28 Jun 2009 14:17:00 +0000

Sözel tanımlarini biliriz coğu şeyin. Bazen çıkış noktalari arayışımızda sık sık kendimize sessizce aynı şarkıyı söyleriz yada etrafimizdan aynı şarkıyı duyariz.. Ne bilmek , ne soylemek, ne duymak diildir ansizin gunesi aydinlatan tenimizde.. Bilmek,duymak,söylemekle baslayan bir sürecte sahnede kendini izleyebilmektir.. Havada bi koku hissedersiniz, bu hissin ardindan etrafiniza yasaminiza baktiginizda kendinize benzer şeyler görürsünüz ve herkesi kendiniz gibi sanirsiniz.. Bu koku sizin kokunuzdur etrafa dagilip sizin gibileri size ceken.. Yani siz nasilsaniz bulduklariniz, aldiklariniz, sectiklerinizde sizin kopyanizdir..Hersey sizin yansimanizdir..Etrafinizdaki insanlardan şikayet ediyorsaniz, sahip olduklarinizi begenmiyorsaniz, yasadiklariniza isyan ediyorsaniz yada her anlamda mutluysaniz, kendinizi sahneye çıkarıp orda iyice kendinize bakip yansimalarinizda bir tutulma yasayin...Orada Nasil görünüyorsunuz ?

Seasons

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 23 Jun 2009 20:34:00 +0000

There are times when life calls out for a change, a transition, like the seasons.
Our spring was wonderful
But summer is over now
And we missed out on autumn
And now all of a sudden, it's cold, so cold that everything is freezing over.
Our love fell asleep
And the snow took it by surprise
But if you fall asleep in the snow
You don't feel death coming.

Ugly

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sun, 24 May 2009 12:32:00 +0000

Bon Jovi - Ugly

If you're ugly, I'm ugly too
In your eyes the sky's a different blue
If you could see yourself like others do
You'd wish you were as beautiful as you

And I wish I was a camera sometimes
So, I could take your picture with my mind
Put it in a frame for you to see
How beautiful you really are to me

Ugly, Ugly
All of us just feel like that somedays
Ain't no rainbow in the sky
When you feel U.G.L.Y.
And that's ugly

Ugly, Ugly
All of us just feel like that somedays
Ain't no rainbow in the sky
When you feel U.G.L.Y.
And that's ugly, ugly
All of us just feel like that somedays
Ain't no cure that you can buy
When you feel U.G.L.Y.
And that's ugly

So, if you're ugly, I'm ugly too
If you're a nut, then I must be a screw
If you couls see yourself the way I do
You'd wish you were as beautiful as you
I wish I was as beautiful as you

Its not you

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sat, 23 May 2009 21:30:00 +0000

I know it was not you, was just my dream and surely, you will be happy without me.. But i have to forget you with another one because it wasnt ordinary even if you n me were ordinary which made me hopeful to realised was it right one !!
Im unbelivable sorry, even if i think about you..Sorry, very sorry..

This is just life and i have to say goodbye myself in mornings again without you..

Goodbye
I may never see you again
Our paths may be crossed
But im going on my way
I have loved talking with you,
becoming your friend
Hope to see you again one day
May God smile on you
May all your days be blessed
Please remember me
Goodbye

PS :Everyone can guess that person is me but not true, just everybody' past which is mine as well..

Ondan Uzakken Hep 1seyler Eksik

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sat, 23 May 2009 15:20:00 +0000

Saniyorum ki hep yitiriyoruz birilerini, birseyleri ve yerine yenilerini koymak cabasinda ugrasirken ozlem sellerinde kavrulmak ne aci..
Ne eskisi yenisi gibi nede yenisi eskiye benzer ve boylece degisim surecinde bulurken kendimizi bazi seyler ya guzel yada derinden bir sizi..
Kaldirmak istiyorum kadehimi, tum yitirilenlere ve kendime
Hersey guzel olacak sanaraktan, Onlardan uzak, kendimden uzak, icimde ufaktan 1 sanci..

Umudunu Arayan Kadin

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sat, 02 May 2009 14:43:00 +0000

Mutluluk ile mutsuzluk arasinda surekli sirkilasyon yasayan 1 ailenin kiziydi, annesinin ikinci evliligi sonrasi dunyaya gelmis.. Hatirladigi seylerden anliyorum ki, cok neseli ve asi 1 genc kizdi ve 1 o kadarda fedakar... Annesine olan duskunlugunu her ondan bahsedisinde anlamak mumkundu.. Bircok kisi onla evlenmek istemisti uzun harika saclari, yesil gozleri ve harika fizigi yuzunden oysa hicbirine evet demeyecek kadar cesurdu belkide sebeb annesinin mutsuz evlilikleriydi.. Yasina gore evlilige cok gec kaldigi dusunuldugu 1 zaman diliminde kendinden 4 yas kucuk 1 erkekle evlenmeye karar vermisti.. Ve bu karari kendisi diil annesi almisti ve oda itaat etmisti..
Ve sonra hayati biranda degisti... Evliliginden sonra hicbirsey mutluluk verici olmamisti.. Hayatinda her aldigi nefeste aci verici olaylar yasiyor ama annesi gibi sadece sakin ve sessiz olmayi seciyordu.. Alkoholik 1 kocasi ve surekli kavga cikaran yeni anne-babaya sahip olmustu ve ne yazikki ilk cocugunu dogurmaya hazirlaniyordu... Hayat umduklarindan ote, cok cikmaz yollar sunmustu, o ise sadece annesi gibi olmayi seciyordu... Ben o zamanlar yoktum ama o anlatir bazen ve anlarim ki gercekten cok zordu...
Kac sene mutsuz yasadigini hic sayamadim ama o cok iyi biliyordur en son ne zaman gulumsedigini..
Yillar yillari takip ediyordu, bende bilincimi kazandigimda hatirlarim ki hala mutsuzlar sofrasinda bulurdu kendini.. Nasil 1 dayanma gucune sahipti bu kadin, beni hep hayretlere dusururdu.. Dusunun ki; ac-susuz, yipratilmis, hergun gunes batarken yorgun ve yeni dogacak gune umitsiz.. Hicbir gun ona guzel 1 sey vermemisti sadece dogan cocuklari disinda... Bunlari hatirladikca 1 kadinin icindeki mukemmel dayanma gucunu ve hala umutlarini animsarim.. ve tek ornegim O'dur ve o kadin benim ANNEM'dir, hala hayata bizim icin bagli, hala uzgun, hala mutsuz, hala kuskun, hala kirgin ama hala mukemmel guclu..
Seni cok ozluyorum ANNE..

Metamorfoz

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 21 Apr 2009 17:58:00 +0000

Icimde derin duygularla kendimi sokaklara attigim bir aksamdi.. Nereye ve kimlerle gittigiminde pek onemi yoktu, 1 beklentim oldugu soylenemezdi.. Icimdeki isyan beni nereye ve kimlerin yanina surukleyecekse surukleyecekti..
Biraz uyur, biraz uyanik, biraz kizgin, biraz suskun, biraz endiseli ve birazda kucuk 1 kiz cocugunun yaramazligi vardi icimdeki isyani unutmak icin..
Icimdeki sesler cok yavas aksada ben sanki cok hizli hareket ediyordum, unutmaya calistigim dusuncelerimin icin..
Sokaklarin sakinligini umit edip beni daha cok dusunmeye itmesini beklerken buyuk 1 kalabaligin arasinda bulmustum kendimi..
Anlamsizca kalabaliga karismaya hazir yanim, kapildi ve biranda bircok insanlaydim.. Ne konustuk, ne oldu bitti... cok detaylarda degildim, sadece unutmaya odaklanmistim..
Yurudum mu.. kostum mu.. ictim mi hatirlamiyorum..
Bana birseyler oluyordu, sanki kendime kizgin ve kusmeye hazirdim..
Belkide kusmustumde farketmeden sayikliyordum..
Ansizin birsey oldu, biri hayatimin konusunu degistirdi o aksam ve hic beklenmedik bu kisiyle buyuk 1 huzura adim atmis hissetmistim.. Kizginligim yumusadi, kusmuslugumu unuttum..
Ve gunler birbirini takip ederken ben insanlarin arasina karismak yerine, yada onlardan kacmak yerine sadece bu huzura siginmaya calisirken buldum kendimi.. Sanirim oda bunu farketti ve bana uzak durmami soyledi yada daha yakina gel dedi, anlamismiydim yoksa anlamak istedigimimi anlamistim, gercekten bilmiyorum..
Buz tutmadigima eminim degildim ama ben gene kuskun olmustum, tabiki kendime..
Ve gene kactim, baska yerlere gitmeye calistim.. Baska ses ararken buldugumda kendimi birden aglamak istedigim icin oylece durup kaldigimi hatirliyorum ama etrafimdakilere gulumsedigim gercegi benimleydi..
Neden kusmustum ki gene?
Neden gene kacmistim ki ?
Neden gene birileri korkmustu ki, yada ben korkmustum ?
Neden kendimi hep gene ayni kisir dongude bulmustum ve bulacagima daha cok inanmistim ki ?
Neden Metamorfoz sandigimda bu 1 kisirdonguye donusmekteydi ki?

Dosttan 1 mektup

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 21 Apr 2009 17:23:00 +0000

Hani dosttuk derdik, en zor gunde birlikteydik ama yasam iste uzak tuttu sizi benden.. Neydi hayattan beklediklerinizde unuttunuz cabucak beni.. Insan olmak diyorum ben buna, basimi egip gidiyorum her seferinde sizden ses gelmeyince.. Ne unutuldunuz nede isyanla hatirlaniyorsunuz, sadece keske .. keske daha guclu bilseydiniz diyorum neydi dost olmak, hani iki kardes gibi, 1 insani cok sevmek gibi, yoklugunda cok uzuldugunuzu derinden hissetmek gibi.. Bazen hatirladikca icimdeki derin sanci hala tebessum ediyor ve diyorum ki unut gitsin, hayat iste hep boyle, yasamdaki isteklere yenik dusurur tum iyi duygulari... Dostumsunuz diyemiyorum ama hala sizi insanca cok seviyorum.. Ve belki bende yenik dustum hayata, umarim affettiniz beni..
Dosttuk, yeni kisa dostluklarinizin mutluluk vermesi dilegiyle ve ayni duygular benim icinde..
Hala beyaz 1 zarf icinde..

Tanidikca uzak

noreply@blogger.com (Seraphical) — Mon, 20 Apr 2009 20:11:00 +0000

Beraberlikten hosnut bedenlerdik
Oldukca tanidik, kokusu biraz degisik
Yalin ve sade
Ama bir urkeklik gozlerde

Belkide birseyler cok fazla
Icimizdeki korkular dogdukca
Yada eksik, biz sustukca
Kactikca

Yitiklik ve kaybolmustuk
Yeni tanistigimizda
Umitsiz zaman kirintilariydi
Bulustugumuzda

Sanki bulmakla yitirmek gibi
Kurumus dallarda yesermeye hazirlanan yapraklar
O yapraklar ki,
Mevsim arasi kararsizlikta sikismislar
Cekingenligimiz onlarin rengi
Yesilden kahveye, kahveden yesile donen

Anlasilan o ki,
Yakinda ikimizde yalniz
Omzuma yaslanma zamani
Birbirimize son kez bakarken

Serap Koc

Whats This Life For

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sat, 18 Apr 2009 20:56:00 +0000

Creed - Whats This Life For

Hurray for a child
That makes it through
If there's any way
Because the answer lies in you
They're laid to rest
Before they know just what to do
Their souls are lost
Because they could never find
What's this life for
I see your soul, it's kind of gray
I see your heart, you look away
You see my wrist, I know your pain
I know your purpose on your plane
Don't say a last prayer
Because you could never find
What's this life for
But they ain't here anymore
Don't have to settle the score
Cause we all live
Under the reign of one king

Sweet dreams

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sat, 18 Apr 2009 19:27:00 +0000

1 fark varmiydi, bence yoktu.. Hersey ve sende cok siradandin..Cok yakinmiydik, hic sanmiyorum ama 1 gun yuregindeki inceligi gordugumde insanligina hayranligimi anlatmak zordu.. Zaten anlatmadimda, sadece zaman zaman guzel 1 insan oldugunu dile geitrdigimi animsiyorum.. Ve ansizin hic beklenmeyen o an, hani seni ayna arkasinda gordugum o andan bahsediyorum.. Iste o an sen cok ozeldin ve ben her nasilsa inanilmaz huzurluydum.. Ve bana soyledigin 1 tanimdi ansizin kararlarimi degistirdigim ama sen ansizin kararini degistirdin ve benimle geldin ve seninle iki kardes gibi uyurken bana huzuru o harika ellerinle sundun.. Sana hayran kaldim sandin ama yanildin o sadece benim yuzume koydugun sendin.. Sonrasinda seninle sabahlara kadar konusmak ve tekrar buyuk 1 huzurla iki insan gibi uyumak hayatima uzun sureden sonra katilan 1 renkti.. Kiskancliklar ve suphelerin ki aslinda bunlar senin korkularindi benim degil, seni benden uzaklastirsada hala sen benim icin cok guzelsin.. Bana ayrilmak zorunda oldugun ani soylediginde yuzundeki uzuntuye ragmen icimdeki huzurla sana mutlu oldugumu soylememde seni gormek istemememden degil, sadece yeni 1 hayata baslayip kendini yeniden bulman icindi.. Bildigin gibi, sana sarilmayacagim ve beni unutma demiyecegim sadece seninle tanismak ve bircok seyi kisa zaman diliminde paylasmak gercekten ve gercekten cok guzeldi.. Gittigin yerlerde mutlu olman dilegiyle ve hatirlandiginda yuzumde guzel ve huzurlu 1 tebessum olacak senden kalan, sana ait ve sen olan.. Hayat iste bu, bildigin gibi yarin gene veda edecegim kendime her sabah oldugu gibi...tatli ruyalar..

Im a loser

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 10 Mar 2009 22:39:00 +0000

IM A LOSER LIKE EVERYBODY..

3 Doors Down - Loser

Breathe in right away,
Nothing seems to fill this place
I need this every time,
Take your lies get off my case
Someday I will find a love
That flows through me like this
This will fall away,
this will fall away
You’re getting closer to pushing me
Off of life’s little edge
Cause I’m a loser
And sooner or later
You know I’ll be dead
You’re getting closer,
You’re holding the rope,
I'm taking the fall
Cause I’m a loser, I’m a loser, yeah
This is getting old,
I can’t break these chains that I hold
My body’s growing cold,
There’s nothin left of this mind
Or my soul
Addiction needs a pacifier,
The buzz of this poison is taking me higher
This will fall away,
This will fall away
You’re getting closer, to pushing me
Off of life’s little edge
Cause I’m a loser and sooner or later
You know I’ll be dead
You’re getting closer,
You’re holding the rope and
I’m taking the fall
Cause I’m a loser
You’re getting closer, to pushing me
Off of life’s little edge
Cause I’m a loser and sooner or later
You know I’ll be dead
You’re getting closer,
You’re holding the rope
And I’m taking the fall
Cause I’m a loser

Yeter Artik

noreply@blogger.com (Seraphical) — Fri, 06 Mar 2009 19:15:00 +0000

Gunlerdir okudukca sinirlerimi geren ve bugun iyice doruk noktasina ulasan 1 konu; cinayetler ve fakir insanlarin yasam dramlari.. Nasil 1 dunya burasi.. Adalet ve anlayistan uzak.. Gercekten ne yapabilirim ne diyebilirim bilmeksizin canimi her gecen gun biraz daha sikan bu konudan ben yorgun dusmeye basladim.. Yasam dedikleri, kardeslik dedikleri bu olamaz.. Dunyanin guclu insanlarin egosu uzerine yonetilmesinden oturu cekilen bu trajedi son bulmaz benim son nefesimde bile ve bu ne buyuk 1 dramdir ki insanlar hala daha fazlasi icin en kotusune hazir durumda beklemekte..
Sadece cok uzgunum, bu trajedide piyon olma rolunu daha fazla edindirilmis insanlar icin..

Bom-Bos

noreply@blogger.com (Seraphical) — Thu, 05 Mar 2009 20:01:00 +0000

Uzun zaman onceydi, hani pir-pir cocuk gibi heyecanlanmak, kucuk hayaller kurmak ve onu gormek icin saniyeleri bile bekleyememek..
Zaman asimi sadece yuzde cizgiler yaratmadi, yureklerede derin cizikler atarak gecti..
Ve simdi sadece aynaya baktiginda gerceklerden ote gozukmeyen bombos 1 kalp kaldi, gizli umit kirintileri olan.. Zamandan ve insanlardan gizlercesine, oldukca urkek ama hayalsiz..
Kacma zamani mi yoksa savasma zamani mi? diye sorulan sorulara karisan zaman kavraminin soguklugundan yeterince yorgun bir bosluk bu..
Dusunmekle cozumleri olmayan bunca seye sus diyip, kapayi kapamayip, gene kalabaliga karismayi secmelerden ibaret gunlere icten gulumseme zamani..

Dini Sanrilar

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sun, 01 Mar 2009 19:35:00 +0000

2 gun once tanik oldugum 1 olay aklima geldikce ne buyuk 1 cemberin (dinin) insanlari nasil psikolijerde erittigina tanikligimi unutamiyorum.. Din 1 yasam felsefesimidir yoksa yasarken %100 insan olma yolunu takip etmek icin bir huzur yolumudur sorusunu soranlara gayet net cevap olacak 1 olaydi.. Insanlarin bu kavram altinda kisiliklerini yok etmesine uzulsem mi yoksa tamamen ondan kurtulmusluguma sevinsem mi bilemedim..
Yaptirimlarla celiskilerin kucaginda oldugunu farketmez mi insan, dogasina aykiriligin pencesinde kivranipta bundan silkilemez mi !!
Din ne bir arac nede 1 amactir, o sadece insanogluna iyi yollari anlatma yolu olarak simgelenir, siz benliginizden eminseniz ona ihtiyac duymazsaniz, ihtiyac duyanlarinda kisiliginden korkarim ben, iyiligi din kurallarini yerine getirerek degil icinizdeki sesi dinleyerek yasarsiniz..
Ozgur ve benliginizle barisik olmaniz dilegiyle

Sarhos

noreply@blogger.com (Seraphical) — Tue, 24 Feb 2009 20:15:00 +0000

Bugulu gozlerin
Aglamamaya yemin etmiscesine bakar
Bitkin bedenin duraksiz
Sen bakarken, zaman mi donar?
Sanirsin ki unutulmus ve yalniz
Beklersin ki gunes gelsin
Sonra kucuk 1 cocuk gibi tekrar ve tekrar hayata gulumser
Gunlerin ve ruhlarin otesine gecersin
Ama kim bilebilir ki
Kuskunlugunu ve solmuslugunu
Sen oylece beklersin
Kimse degildir sana senden daha derin
Sarhos mu sandilar sanirsin
Serzenisligin ondan dogan yenileri
Kirginligin ise eskiden kalan 1 maske sanki

Yorgunsun
Al eline yalnizligini
Gunesin dogusuna kadar sarhos
Gulumsemenle yak kirginligini ve kuskunlugunu
Yeni fikirlerinle solmusluguna yeniler giydir
Hadi durma,
Kadehler bitti
Masada eskiler
Sen hala sarhos

Serap Koc

Cehennem Melegi

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sun, 15 Feb 2009 21:13:00 +0000

Bu donemlerde beni yoklayan yogun 1 duygu olmamasina ragmen, sevgililer gunu tetiklemesiyle olsa gerek kendimi gecmisimi tebessumle izlerken buldum..
Ve ansizin ertesi gune hazirlanma cabasinda evimdeyken, hic ama hic 1 etken olmadan Leman Sam' dan Anladim ki sarkisinin agzimdan ciktigini farkettim.. Gecmisimde bana o kadar seyi yasattiklari ve suan ki kati bakislara sahip olmami sagladiklari icin ESKI'lerime asagidaki sarkiyi sunmak istiyorum..

Sevmek sanatini dilmeniz dilegiyle..

Cezmi Ersöz- Cehennem Meleği

Gözlerini eksik yaşanmış bir bahar gibi kullan
gülüşünü as intihar koğuşlarına
çelimsiz ruhlarda erken yağmurlar biriktir
nasılsa taşra hep hazırdır aşka

Üzülme, sakın dönme kendine
tesellisi ol cehennemin
cehennemin son meleği ol

Gözlerini eksik yaşanmış bir bahar gibi kullan
gülüşünü as intihar koğuşlarına
çelimsiz ruhlarda erken yağmurlar biriktir

Nasılsa taşra hep hazırdır aşka

Cezmi Ersöz

30 demek zormus !!

noreply@blogger.com (Seraphical) — Sat, 14 Feb 2009 11:39:00 +0000

Insanin kendisiyle ilgili birseyler yazmasi zor, ama iste malum 16 Subat yaklasiyor ve hayatim boyunca dogum gunlerimi 1 kez disinda oldukca berbat, siradan,hastalik ve karla bogusarak geciririm genellikle. Hatta kar yagmasindan dolayi ve sevgililer gunune yakin olan dogum gunum hep unutulmaya mahkum olmakla birlikte, cokta onem arz etmemistir kimse icin aynen dogum surecim gibi..
Bu yasima yani 30 yasima kadar dogum gunum ile ilgili 1 yazi yazmadim..Sanirim bu onemli sayi icin bunu deneme sirasi :)
Ben 5 cocuklu Aksarayin 1 koyunde yasayan, ne fakir nede orta halli olmayan 1 ailenin son cocugu olarak cok soguk 1 Subat gununde dunyaya gelmisim.. Annem bana gecmisi anlatirken nedense hep huzur dolarim, cunku pekte siradan olmayan bir 9 aylik surecim var benim :) 35 yasinda bana hamile kalan annem, benim ölmem icin her cabayi gostermesine ragmen bana hic birsey olmamis.. Koyde olduklari icinde kurtaj yada bu tarz teknolik gelismelerden haberdar degillermis..Ve bunun uzerine kendisini eve kapatarak buyuk 1 huzunle benim karninda buyumemi beklemis.. Bana bazi ozel anlarda dogum surecimi anlatirlar: 'Soguk 1 Subat gecesiydi, bizim televizyonumuz olmadigi icin komsuya televizyon izlemeye gitmistik ve sonrasinda gece yarisi eve geldigimiz anda dogum sancilari basladi' diye.. Ne kadar kibarmisim baksaniza, annemi televizyon izlerken rahatsiz etmemek konusunda ozen gostermisim :) Zaten kadincagiz ayda 1 televizyon yuzu anca goruyordur komsular sayesinde heralde.. Annem ve Babam 2 kiz, 2 erkek cocuga sahip olduklari icin benim cinsiyetimin onlar icin pek onemi yokmus.. Ehhh iste, oyle boyle ikinmalarla felan dunyaya gelmisim :) Babam kagitlara yazdigi 3 isimden birini cekmis, adim Serap konulmus..Dogmak icin israrci oldugumu dusunmeyin, sadece rastlanti, hicbir anlam yuklememekte gerekir, ozel felanda degil yani.. Buyume surecimde annemin beni reddetmisliginden olsa gerek gerek O'nu hic emmemis, surekli inek sutu ile beslenmisim.. Hatta bazen sutumu kedilerle bile paylastigim oluyormus :) Nasil mi, sutler koyde hep agzi acik kaplarda durur, 1 kedinin sizden once onu icme ihtimali yuksektir :) Ama nedense gayet saglikli ve hic hastalanmadan buyumusum.. Benim cocukluguma dair hafizamda cok anim yoktur ama inanilmayacak kadar utangac oldugumu cok ii biliyorum.. Mesela, hic konusmazdim... Bana birsey sorduklarinda once annemin gozlerine bakar, sonrada utanarak kafami asagiya atardim.. Annemle hamile kaldigi surec ve sonrasinda iliskimiz hep birbirimizi REDDETME seklinde olsada ben 4 yasimdan sonra Anneme a$ik 1 insandim.. 'S' leri soyleyemeyen ben anneme her saat basi 'Ten ölursen bende ölurum, ten ya$arsan bende ya$arim' seklinde sevgi cumlesini soylerdim.. Annem disinda kimseyle uyumaz, asla ondan baskasini kabul etmezdim.. Bakiyorum simdi kendime, o benmiyim die...? Ilginc geliyor hakkaten.. Hic yaramazlik yapmayan, sakin, sessiz, utangac ve hep kurallara uyan o kiz !! 1 ani daha canlandi kafamda; Annemler hayvancilik geregi uzak bolgere gecici goc ederlerdi.. Ve annemi cok ozledigimde Teyzeme beni anneme goturur musun derdim.. Anneme beni goturdukleri 1 anda, cok kotu firtina ve yagmur baslamisti ve annemin yapmasi gereken 1 cok isi oldugu icin benimle ilgilenemiyordu.. Ve beni birlikte yattigimiz yer yatagina koydu ve 'ben burdan kalk diyene kadar kalkma, burda yat' demisti ve ben 4 gun boyunca aksamlari annemin yanima gelip uyumasi disinda baska 1 olaya tanik olmaksizin o yataktan hic cikmamistim.. Cok ilginc gelen bunca sey BENDIM..
Hep cocuklugumdan bahsediyorum cunku hayatimda benim en buyuk ozlem duydugum anlarim O anlar.. Gencligim ve Istanbulda gecen yasamim ise sadece zaman doldurmaktan ote geliyor.. Gercek mutlulugu gozlerimle gordugum anlardi benim cocuklugum ve 1 kus kadar ozgur kanatlarim vardi, hicbirseyle elde edilemeyecek, satin alinamayacak kadar derin..
Ve gelelim 30'a.. 20'li yaslarimdayken bazen 30 oldugumda neler olacagini hayal ederdim.. Ama hayal ettiklerimle suan ki 30 arasinda cok fark var.. Ben hep olgun, agirbasli, evli, kariyerli birini hayal etmistim cok cocukca dusuncelerimde :) Suan ki 30'un 24 den farki yokmus gibi oysa, ben her gecen gun cocukluguma daha cok donercesine yasiyorum, olgunluk kavramini yillar once öldurerek onun sinirsizligiyle savasmiyorum, daha cok cilginlik yapmak istiyorum, sessiz kalmak yerine sadece gulmek istiyorum, herseye ve herkesle.. Ve sadece hayati kendim icin yasiyorum.. Evlilik kavrami gun ve gun beni daha cok korkutuyor, edindigim arkadaslarimin yaslari gitgide daha kucuk oluyor [ya onlar genc yada ben yaslaniyorum :)], yasli gozuktugum noktasina hic takilmiyorum.. Ve herkes gulsede kendimi hep 24 hissediyorum.. Bana 30 oldugumu hissettiren tek sey, insanlarin yasimla beni yargilamalari oluyor.. Tek ama tek zor ve asilmasi gereken detay bu sanirim.. Yasi sizden kucuk insanlar sizinle muhabbette agir konularin konusulacagini dusundugu icin muhabbetleri kisa kesiyorlar, hatta 1 cogu evlenmemis ve 30 yasinda 1 bayanin icinde bulunacagi psikoloji mantigiyla size yaklasiyor.. Oysa ben ne 30 yasinda 1 kadin psikolojisindeyim nede evlilik sanrilari icinde, tek sikintim bircok olgunlasamamis kisiliklerin yarattigi 1 duygu izlenimi icinde infazsizca yargilanmaktan dolayi uzuntu duyuyorum...
Bunlarin disinda 30 yas, sizinle birlikte yaslanan ve sona dogru giden yasamlari daha cok hatirlatiyor.. Hani diyorum ki, daha dun 4 yasinda kirmizi yanakli utangac 1 kizdim, aradan cok gecmedi ve simdi 30 oldum, belkide cok zamanim kalmadi yada sevdiklerimin cok zamani yok.. Ve basliyorum dusunmeye.. Ve bunu dusundugum her an sonrasinda Annemi ve Babami gormek ve onlara sarilmaktan baska birsey istemiyorum..
Istenmeyen 1 cocuktum, soguk 1 kis gununde dogdum, kedilerle sut ictim, toprakta uyudum, sevgi gosterilerinden uzak ama gercek sevgiyle buyudum ve simdi yaslanmiyor hala tekrar gercek ve saf olanlara donuyorum..
Mutlu yillar bana, iyiki dogdum
Uzun omurden daha cok mutlu omur diliyorum kendime..

Serap Koc - 16.02.1979